شبی پرسیدم از دانای رازی‌  ----  خرد بهری به حکمت سر فرازی
که من تا بوده ام ره می سپارم  ---- ولی از منزل آگاهی‌ ندارم
رهی پرپیچ و کور و بی‌ سر انجام  ---- نه مأوائی در او ، نه جای آرام
نه رهدانی که منزل باز جویم  ---- نه همدردی که با او راز گویم
پس و پیشم هزاران رهسپارند ---- شتابان و دوان و بی‌ قرارند
چو من هر یک خبر پرسان ز خویشند ---- ز درد شک دل افکار و پریشند
در این راهم چو گوئ اندختستند ----  تو گویی بهر راهم ساختستند
چه راه است اینکه او را منزلی نیست؟  ----  خلائق رهرواند  و واصلی نیست
چه میباید مرا ز این ره سپردن ؟ ---- چرا باید به رفتن پا فشردن؟

جوابم داد آن دانای اسرار ----  که من خود هم به این دردم گرفتار

هزاران بار پرسید استم از خویش ----  که سر منزل چرا ناید فرا پیش

در این راه دراز پیچ در پیچ ---- نگفتستند جز رفتن به کس هیچ

هر آن رهرو که بینی در تک و تاز ---- چو گوشت واکنی با توست دمساز

چو مقصود خود از رفتن ندانند ---- برای خویشتن افسانه خوانند

یکی گوید توئی سر منزل خویش ---- به رفتن کوش و جز رفتن میندیش

یکی گوید که مقصد کوی یار است ---- وصال روی آن زیبا کنار است

یکی‌ گوید که منزل نیک جائی است ---- در آنجا باغ و بستان و سرایی است
در او گسترده بهر میهمانها  ----  ز خورد و نوش کام افزای، خوانها
در آنجا شاهدان نازک اندام ---- به بزم افروزی ا‌ند از بام تا شام
همه عیسی دم و یوسف شمایل  ----  پرندین جامه و زرین حمایل
به خدمت ساقیان سیم پیکر ---- به دستی جام و دستی مشک و عنبر
کمر بسته غلامان و کنیزان  ----  برای میهمان جلاب ریزان
به بسترهای ناز ارغوانی‌ ---- عروسانی چو رویای جوانی‌
نگارین لعبتان نار پستان  ---- به کام دل مهیا در شبستان
به لطف و خوبی‌ آن زیبا نگاران ---- چنان چون نو گل صبح بهاران

بدین سان هر یکی بهر دل خویش ---- خیالی آورد از منزل خویش
چنان منزل که ‌ای نور دو دیده ---- نه چشمی دیده نه گوشی شنیده
همه گویند : گویا منزلی هست ؟!  ---- در این وادی امید حاصلی هست ؟!
ولی منزل کجای است و چسان است؟ ---- نشانیهایش از خلقان نهان است؟

شنیدستم که این ره بس دراز است ---- سَر رَه ، در پس صد پرده راز است
چو من منزل ندیده استم فرا پیش ---- فسانه است آنچه را گویم از این بیش
چه بهتر زآنکه بر بندی لب و گوش ---- سپاری ره چو ما خاموش خاموش
چو بینی‌ جملگان افسانه سازند ---- به آن افسانه نرد عشق بازند
تو نیز از بهر خویش افسانه‌ئی‌ چند ---- بساز و دل به آن افسانه‌ها بند.

تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت؟ --------------------------------- تا کی‌ ز زیان دوزخ و سود بهشت؟
رو بر سر لوح بین که استاد قضا ---------------------------------.. اندر عزل آنچه بودنی بود نوشت