قطعه اي تكان دهنده از كتاب بي نظير " بهشت گمشده " اثر جاودانه ادبيات جهان . نوشته : جان ميلتون رو براي اين پست در نظر گرفتم

اين قطعه از زبان ابليس به ديگر فرشتگان رانده شده ، بيان شده است

كاش انسان ها در معني اش كمي تامل كنند و تلنگري براي ما فرشتگان تبعيدي بر زمين باشد

بند 406 تا 413 از دفتر دوم

شرم بر آدميان باد !

حتي ابليسان نيز با ابليس لعنت شده ، در ميثاقي استوار و پايدار متحد مي گردند .

تنها انسانها از ميان تمام مخلوقات با شعور ،

هرگز نمي توانند با هم به سازش رسند . هرچند به رحمت الهي هم اميدوارند...!

با وجود آن خدائي كه صلح و آشتي را اعلام مي دارد ؛ آنان همچنان با نفرت و دشمني و نزاع هاي گوناگون در ميان همنوعان خود به سر مي برند.

جنگهائي بي رحمانه عليه يكديگر آغاز مي كنند و براي نابودي هم ، به نابودي زمين مي پردازند

گوئي بشر ، كه شايد ما را به آشتي وادارد

به قدر كافي دشمن دوزخي ندارد كه شب و روز ، خواهان نابودي او به سر مي برند...

 

از نظر اخلاقي استفاده از مطالب اين وبلاگ با ذكر آدرس www.adamantinc.blogfa.com بلامانع است